Sterilisatie

In de volksmond wordt een teef gesteriliseerd en een reu gecastreerd. Echter worden bij een sterilisatie alleen de eierstokken afgebonden waardoor het dier onvruchtbaar word. Hierdoor vindt er nog wel een loopsheid plaats. Er vind nog steeds een eisprong plaats en de hormonen zijn het lichaam dus niet uit.

Eigenaren laten hun hond “steriliseren” omdat ze ook de effecten van de loopsheid weg willen hebben. Hiervoor moeten de eierstokken (en dus de hormonen) in zijn geheel verwijderd worden. Dit wordt dus castratie genoemd.

Als de baarmoeder niet in orde blijkt te zijn (vergroot of een beginnende ontsteking) wordt deze tijdens de operatie ook verwijderd.

Er zijn een aantal redenen waarom een teef gecastreerd kan worden. De redenen kunnen onderverdeeld worden in preventief of noodzakelijk.

 

Preventieve sterilisatie:

Als de hond nog niets mankeert, maar de eigenaar wil problemen met de loopsheid voorkomen, dan is dat een preventieve castratie.

Hiermee voorkom je o.a.:

  • ongewenste dekking
  • verminderde kans op baarmoederontsteking
  • verminderde kans op melkkliertumoren
  • verminderde kans op diabetes
  • ongewenst gedrag tijdens de loopsheid
  • schijndracht

Veel eigenaren vinden het ook erg vervelend dat de hond uitvloei heeft. De uitvloei vindt plaats in de pro-oestrus en duurt dus een dag of 9. De hond moet dus binnenshuis een loopsheidbroekje aan om niet het hele huis te bevuilen.

Verder mogen teefjes die loops zijn bijna nergens aanwezig zijn. Zo mogen ze in die paar weken niet op hondenscholen zijn, maar kun je ze ook niet los laten lopen. Reutjes die in de buurt wonen zijn niet bij de tuin weg te slaan, blijven blaffen en een leuke wandeling buiten met je hond zit er ook niet meer echt in.

Ook is het een voordeel dat het teefje nu gecastreerd word onder gezonde omstandigheden. De hond mankeert niets, dus het risico van de narcose is ontzettend klein.

 

Noodzakelijke sterilisatie:

 

Bij noodzakelijke castratie ligt het verhaal anders. De hond mankeert al iets en om verdere problemen te voorkomen moet ze gecastreerd worden. Een aantal redenen kan zijn:

  • Ze heeft last van schijndracht. Bij veel teefjes komt op latere leeftijd vaak schijnzwangerschap voor. Tijdens de met-oestrus blijft de progesteron productie doorgaan, ongeacht of ze drachtig is of niet. Door de progesteron productie denkt het lichaam van de teef dat ze ook daadwerkelijk drachtig is. De melklieren gaan opzetten, 6 weken na de oestrus en na 7 á 8 weken kan ze zelfs echt melk gaan geven.
    Bij de meeste honden komt de schijndracht dan ook na iedere loopsheid terug. Om de hond niet uit te putten na iedere loopsheid en om melkkliertumoren te voorkomen castreer je haar.
  • Bij een baarmoederontsteking zullen de baarmoeder en de eierstokken verwijderd moeten worden. De hond in nu in een hele slechte conditie en de narcose brengt nu dus veel grotere risico’s met zich mee.
  • Ook melkkliertumoren moeten verwijderd worden. De meeste melkkliertumoren zijn goedaardig. Echter moeten ze wel verwijderd worden, anders kunnen ze kwaadaardig worden.
  • Bij enige vorm van diabetes is het verstandig de teef te laten castreren. Er bestaat een kans dat de diabetes dan in zijn geheel verdwijnt.

 

Bij castratie worden alle twee de eierstokken verwijderd. Dit wordt ook wel Ovario-ectomie genoemd (ovaria = eierstokken, ectomie = verwijderen). Als de baarmoeder intact is, blijft deze bij een castratie zitten. Blijkt dat tijdens de operatie de baarmoeder toch niet gezond is, wordt deze ook verwijderd. In dit geval heet het een ovariohysterectomie. Ook aan een operatieve castratie zitten voor- en nadelen.

 

Voordelen:

  • De teef wordt niet meer loops.
  • Geen kans meer op schijnzwangerschap.
  • Sterk verminderde kans op melkkliertumoren.
  • Voorkomen van baarmoederontsteking.
  • Verminderde kans op suikerziekte

Nadelen:

  • De kans op incontinentie is verhoogd. Na de castratie worden er geen hormonen meer geproduceerd. Door de afwezigheid van oestrogeen wordt de blaassluitspier slapper. Bij een aantal honden kan dit leiden tot incontinentie.
  • Ze hebben een grotere kans op overgewicht. Door verandering in de hormoonhuishouding wordt de schildklierfunctie minder. De stofwisseling kan veranderen en hierdoor kan er gewichtstoename zijn. Het is dus erg aan te raden om de hoeveelheid voer te verminderen en/of meer lichaamsbeweging aan de hond te geven.
  • Kans op artrose. Als er gewichtstoename is bij de hond, kan dit leiden tot artrose (de eigenaar heeft dit in de meeste gevallen zelf in de hand).
  • Er kan vachtverandering op treden. Door de castratie wordt de vacht iets dikker en krulleriger. Hierdoor is de vacht moeilijker te onderhouden.
  • Sommige teven kunnen iets dominanter of zelfs agressiever worden na de castratie. De hormoonhuishouding verandert waardoor sommige honden iets onzekerder, slomer of agressiever kunnen worden. Door als eigenaar consequent te zijn, zal dit weinig problemen opleveren.
  • Een operatie is nooit zonder risico. Ondanks dat de hond onder gezonde omstandigheden onder narcose gaat, brengt een operatie altijd een zeker risico met zich mee. Echter zijn de technieken en de kennis tegenwoordig zo goed, dat dit risico erg klein is.
  • Er bestaat een kleine kans dat er iets achter blijft van de eierstokken. Dit zorgt ervoor dat de hond alsnog loops wordt na de castratie. Dit wordt een restovaria genoemd. Dit is haast niet meer te verwijderen.

 

Toch lijken de nadelen nu meer en groter als de voordelen, maar de nadelen zijn vrij goed onder controle te houden. Door de hond goede voeding te verstrekken en goede lichaamsbeweging te geven is de kans op overgewicht (en dus ook artrose) zeer klein. Er is een kans op incontinentie maar door het teefje goed op gewicht te houden en vaak genoeg uit te laten blijft deze kans ook tot een minimum beperkt.

Het spreekt voor zich dat de castratie op verschillende leeftijden plaats kan vinden. Iedere dierenarts heeft hierover een andere mening en zal deze mening ook uitspelen naar hun klanten. Het is daarom verstandig, als eigenaar, zelf de voor- en nadelen van een castratie op een rijtje te zetten. De loopsheid is een heel natuurlijk proces voor de hond en daarom vinden sommige eigenaren het niet nodig de hond te laten castreren. Echter voorkom je natuurlijk een hele hoop problemen bij een castratie. Willen eigenaren niet met hun teefje fokken, is het aan te raden haar te laten castreren. Is het nog niet zeker of het teefje een nestje gaat krijgen, zou eventueel de prikpil gegeven kunnen worden of kan de loopsheid gewoon via het natuurlijke proces voorbij gaan. Ook na het nestje kan de teef gecastreerd worden. Het is een fabeltje dat een hond eerst een nestje moet hebben gehad, voordat zij gecastreerd moet worden. Op deze manier komen er ook nog eens veel pups in het asiel terecht, omdat mensen geen goed huis voor ze kunnen vinden.

 

In Amerika en Australië worden veel teefjes al gecastreerd op een leeftijd van 6 tot 14 weken. Dit wordt vooral gedaan om over populatie tegen te gaan. Alle teefjes worden dan gecastreerd voordat ze naar de nieuwe eigenaar gaan. Zo kan de teef nooit ongewenst gedekt raken, schijnzwanger worden en de kans op melkkliertumoren en baarmoederontsteking is aanzienlijk afgenomen.

De grotere instanties (SPCA, grotere dierenklinieken) doen dit al volop. Nu beginnen ook de kleinere particuliere klinieken hier steeds meer mee.

Verschillende studies hebben uitgewezen dat een castratie op deze leeftijd verantwoord is mits de dieren gezond zijn. Er zijn tests gedaan met drie honden uit hetzelfde nest; de één is op 8 weken gecastreerd, de ander vóór de eerste loopsheid en de derde ná de eerste loopsheid. Hieruit is gebleken dat geen van de pups afwijkend gedrag gingen vertonen wat betreft eten, groei, spelen enz. Het enige verschil is de kans op de verschillende aandoeningen, die steeds groter wordt. De pups moeten echter wel een ander anestheticum krijgen en beter in de gaten gehouden worden. Ook hebben ze een grotere kans op hypothermie (onderkoeling) omdat ze nog zo jong en klein zijn, maar een jonge hond herstelt veel sneller dan een oudere hond.

Castreren op een leeftijd van 6 tot 14 weken word in Nederland bij bepaalde rassen ook uitgevoerd. Daar is de Labradoodle er één van. De Labradoodle komt van oorsprong uit Australië en wordt daarom ook Australian Labradoodle genoemd. In Australië worden bijna alle teefjes al op deze jonge leeftijd gecastreerd, en dit is dan ook meegekomen naar Nederland. De reden dat ze op deze jonge leeftijd gecastreerd worden is dat ze het ras intact willen houden. Geen wildfok met de Labradoodle. Zo regelen de fokkers onderling met welke hond gefokt mag en kan worden. Niet iedere fokker is het hiermee eens, maar ook zij moeten zich aan die regels houden.

Een aantal jaar geleden werd door veel dierenartsen geadviseerd om de teef vóór de eerste loopsheid te castreren. Ze zijn het hier niet allemaal mee eens, omdat de teef dan nog niet helemaal uitgegroeid zou zijn, en ze dit ook niet zou worden. Een hond wordt “volwassen” na haar eerste loopsheid. Castratie vóór de eerste loopsheid zou ervoor kunnen zorgen dat de hond niet geheel volwassen zou worden (zowel lichamelijk als geestelijk). Geestelijk zou ze wat meer een “puber” blijven en lichamelijk kunnen ze iets langer doorgroeien. De groeischijven stoppen met groeien na de eerste loopsheid, omdat de teef nu gecastreerd wordt, wordt ze dus niet loops en stoppen de groeischijven later. Maar castratie voor de eerste loopsheid brengt ook heel veel voordelen met zich mee. Zo is de kans op melkkliertumoren maar 0,05 %, en zonder castratie is dit 26%! Verder denken de meeste mensen dat een teefje tijdens de eerste loopsheid nog niet gedekt kan en wil worden. Dit is echter wel het geval, en hier gebeuren dan ook regelmatig ongelukken mee. De kans op suikerziekte ten gevolge van de loopsheid totaal weg genomen en er bestaat ook geen kans op schijnzwangerschap.

Het nadeel van de castratie voor de eerste loopsheid is dat het gedrag van het teefje nog niet helemaal ontwikkeld is. Na de castratie kan de teef iets feller en dominanter worden. Teefjes die deze eigenschap al hebben worden vaak niet gecastreerd, maar omdat het gedrag nog niet volledig ontwikkeld is, is dit nog niet goed te zien. Het kan dus zijn dat de teef dus iets dominanter wordt na de castratie, maar dit is goed onder controle te houden met een goede cursus.

 

De laatste tijd wordt door veel dierenartsen geadviseerd om de teef ná de eerste loopsheid te castreren. Ze heeft dan de kans volledig uit te groeien en volwassen te worden. Helaas ligt hierbij de kans op melkkliertumoren wel een stuk hoger, namelijk 8%. Er bestaat natuurlijk een kans dat de teef tijdens haar eerste loopsheid al gedekt wordt. Dus aan de eigenaar om goed op te letten!

Als de teef na de eerste loopsheid gecastreerd wordt, moet rekening gehouden worden met de cyclus van de loopsheid. Veel eigenaren merken pas de nadelen van de loopsheid als de teef in de oestrus zit. Vaak willen ze de hond op dat moment laten castreren, om er maar vanaf te zijn. Tijdens de oestrus is de baarmoeder erg goed doorbloedt, zou je dus gaan castreren dat verwijder je een erg actieve baarmoeder. Dit kan complicaties met zich mee brengen omdat alle aders die zorgen voor de bloed toevoer en afvoer van en naar de baarmoeder extra goed afgesloten moeten zijn. Anders krijg je inwendige bloedingen met alle gevolgen van dien. Ook is de baarmoeder een stuk groter en moet je de incisie dus ook groter maken. De hond zal dus de loopsheid af moeten wachten. Pas in de an-oestrus, dat kan wel 3-4 maanden na de loopsheid zijn, kan de teef gecastreerd worden. De baarmoeder is dan weer volledig tot rust gekomen en een castratie is veilig voor de hond.

 

Als een teef op oudere leeftijd gecastreerd wordt, is dit meestal een noodzakelijke castratie. De hond gaat iets mankeren en daarom is castratie de beste oplossing. Ook kan de hond naar een andere eigenaar gaan, die de hond wel graag gecastreerd ziet.

Helaas brengt castratie op oudere leeftijd wat meer complicaties met zich mee. Zo is het narcose risico veel hoger, de temperatuur daalt sneller en ze genezen langzamer van de operatie. Een betere zorg en oplettendheid tijdens en na de operatie is dus zeker nodig. De kans op baarmoederontsteking en melkkliertumoren is natuurlijk al wel vrij groot, maar door te castreren blijft die kans op dat moment gelijk. Een oudere teef heeft ook weer meer kans op schijnzwangerschap. Ook suikerziekte is natuurlijk een goede reden om over te gaan op castratie, de kans dat de diabetes weg gaat bestaat.

 

Vraag altijd bij uw dierenarts na op welke leeftijd u uw hond het beste kan laten steriliseren!

Copyright © 2012 - 2016 Perfectdogz.nl Design: CrossFade AV Producties.